با دوستی بر سر مسئله‌ای مشاجره می‌کردم. هر بار که او را در این مسئله درک می‌کردم، حق را به او می‌دادم، و چون نوبت به خودم می‌رسید، حق

با شخصی که به حسادت مشهور بود، باب گفت‌گو را باز کردم. در میان صحبت‌هایی که، راجع به تمام مسائل داشتیم، او به این نکته بسیار تاکید می‌کرد که

گاهی از زن بودنم خسته میشوم. از بگو مگوهای ذهن زودرنجم. از کنترل‌های الکی، بر روی هزاران حرف وارد شده به مغزم. از نبش قبر کردن گذشته‌های گذشته، و

وقتی زبان در گفتن واژه‌ها کم می‌آورد، چشم‌ها به کمکش می شتابند، حرف میزنند و می بارند… ✍️بهاره عبدی

هر بار که جامدادی روی میزم را نگاه می‌کنم و این خودکار زیبا را میبینم، یاد خاطره‌ی شیرینی که از این خودکار دارم می‌افتم. این خودکار را، آقای حسینی،